خداوند خالق جهان است. خالقی بسیار مهربان و جذّاب که هر چیزی را در پی کاری آفریده و هیچ چیز را بیهوده نیافریده است. اگر به جهان پیرامون خود با دقت بنگری می توانی معنای این حرف را به خوبی بفهمی که از بزرگ و کوچک همه آیات خداوند هستند و همه برای تو آفریده شده اند تا تو پی ببری به شگفتی خداوند و غافل نشوی از او و این که از آن ها به خوبی بهره ببری! آیا چنین خدایی واقعاَ شایسته ی پرستش نیست؟! کدامین خدا را این چنین رحیم و رحمن می توان یافت؟! کدام خدا را می بینی که این قدر حساب و کتاب کرده باشد؟! آیا سزاوارش نیست که هر روز از او یاد کنیم و فرمانبردار و مطیع او باشیم؟! باشد که او را دریابیم.

و چه خوش گفته است سعدی شیرین سخن که:

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند  تا نانی به کف آری و به غفلت نخوری

همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار  شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری